เมื่อคืนก่อนนอนเราวางแผนอะไรไว้อย่างดีเลย ว่าจะตื่นมาวิ่งเก็บรอบ
เมื่อคืนก่อนนอนเราออน m ได้ล่ะ
ตอน6โมงเช้า ต่อด้วยไปนั่งกินข้าวแล้วก้จัดการเรื่องใบดรอปให้เสร็จ
ก็เจอเค้าคนนั้นฝากข้อความไว้อ่ะ ถามประมาณว่าบล็อก m เค้าหรอ
ภายใน10โมง แล้วก็มาเปลี่ยนสมุดบัญชีที่ธนาคารต่อด้วยไปซ้อมละคร
เราออนเจอพอดี ก็เลยคุยกับเค้า เปิดใจกันไปเลย
แต่แล้วทุกอย่างก็พินาศหมดเลย ในเมื่อเราตื่น9โมงครึ่ง!!! คุณพระ!!!
ก็เคลียร์กันแล้วทุกอย่างนะ แล้วเค้าก็ถามว่า
ตอนนั้นสิ่งแรกที่นึกได้คือส่งข้อความไปหาคนที่นัดกันว่าจะไปวิ่งด้วยก่อน
"เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้ใช่มั๊ย"
นังแจ้งนั่นเอง ฮ่าๆ ก็ไม่ตอบกลับข้อความมา ก็พอเดาเหตุการณ์ได้ว่า
เราก็ตอบไปอย่างรวดเร็วว่า "ได้ซี่~!"
ชีต้องยังนอนไม่ตื่นแน่ๆ เราก็ไปหาข้าวกินเอง ทำอะไรเสร็จก็11โมงจะครึ่งละ
ทั้งๆที่ในใจก็รู้ว่าจะทำแบบนั้นน่ะ มันไม่ง่ายเลยนะ
ก็เลยไปเปลี่ยนสมุดบัญชีที่ธนาคารกรุงไทย แล้วก็โทรหาแจ้งจะถามเรื่อง
ก่อนจะจบบทสนทนาของเค้า เพราะเค้าบอกจะไปนอน
ไปติดต่อใบดรอป โทรไปปรากฏว่ายังไม่ตื่น ให้ตายเถอะ จะเที่ยงละนะนั่น
เค้าได้ส่งเมล์ฉบับนึงมาให้ และบอกให้เราอ่านมันก่อนจะออฟไป
ได้โล่ห์อ่ะได้โลห์ เราว่าเรามีนิสัยนอนขี้เกียจละนะ เจอคนนี้นี่ไม่ไหวจะเคลียร์
เราก็ไปเปิดเมล์อ่านดู ใจความในเมล์ก็ว่า
ก็โทรไปคุยก็นัดกันออกมาติดต่อใบดรอป แต่ก่อนออกมาเราก็แวะไปที่ที่นัดกัน
ความรู้สึกที่เค้ามีให้เรามันคือความรักจริงๆ
ซ้อมละครก่อน นัดกัน11โมงครึ่งนะ เราไปรอจนเที่ยงจะครึ่งละ ยังไม่มีใครมาเลย
แต่ที่เค้าต้องกลับไปหาเติ้ง ก็เพราะว่าเรามีคนใหม่
เพื่อนๆชอบมาสายกันมาก ต่อไปนี้จะไม่มาตรงเวลาแล้ว รู้ละว่านัดเผื่อกันชั่วโมง ชิชิ
"เค้าคิดว่าเรารักแจ้ง"
ก็เลยออกไปจัดการใบดรอปกับแจ้งมันก่อน ปรากฎว่าไปถึงอาจารย์ไม่อยู่ เสียเที่ยว=A=
ซึ่งไร้สาระมาก แล้วมินท์เคยคิดจะถามเราบ้างไหม
เสร็จแล้วก็กลับมาซ้อมละครต่อ ก็ไม่ได้มีอารมณ์ต่างไปจากเมื่อวานเลย
ในเมื่อเรายังรักแกอยู่ เราจะไปรักใครได้อีก
จนได้เวลา ก็แยกย้ายกันเข้าเรียนกัน
หัวใจของเรามีแค่ดวงเดียว
กลุ่มเราได้แสดงละครออกมากลุ่มที่ 6 ขอบอกเลยว่า พอไปยืนอยู่หน้าเวทีแบบนี้
และสร้างมาเพื่อให้รักคนๆเดียว
ขาสั่น "งั่กๆๆๆ" เลย อะไรจะตื่นเต้นได้ขนาดนี้ ขนาดมีแค่เอกเรากับเอกจีนกับญี่ปุ่น
ไม่ได้จะประชดประชันใคร
อยู่นิดหน่อย90กว่าคนเองนะ ถ้าเจอที่มันยิ่งกว่านี้จะเป็นไงนิ นี่เค้าเรียกว่าโรคตื่นเวทีป่ะ
แค่อยากให้เข้าใจ
ทุกกลุ่มก็แสดงได้ออกมาดี propพร้อม นักแสดงพร้อม แต่ละกลุ่มก็โดดเด่นแตกต่างกันไป
บางครั้งคนเราก็ต้องการความมั่นใจ
ถ้าจะให้เมาท์ ก็ลืมไปหมดแล้ว ที่จำได้แม่นคือการแสดงของเอกญี่ปุ่น "น้องศพ" ฮ่าๆ
บางครั้งคนเราก็ต้องการเห็นคนที่เรารักสนใจเราบ้าง
จบจากตรงนี้ก็ออกไปนั่งกินข้าว มีเบี้ยวนัดเพื่อนนิดหน่อย ก่อนจะออกไปเรียนพละ
แกก็เคยใช้วิธีนี้กับเราไม่ใช่หรอ?
เรียนพละนี่รู้สึกอนาถจิตกับกิจกรรมของตัวเองมาก เราเรียนศิลปะการป้องกันตัวไง
แล้วทำไมเราทำบ้างผลถึงออกมาเป็นแบบนี้ล่ะ
ทีนี้เราเรียนกันที่ห้องเทควันโด แต่ตอนนี้ห้องนี้ถูกชมรมเค้ามาแย่งคืนไปแล้ว
จะเคลียร์อยู่ละ พออ่านเมล์แล้วก็ไม่เคลียร์อีก
ทำให้กิจกรรมเราไม่มีที่เรียน ต้องไปสิงสู่เรียนกับชาวบ้าน เดี๋ยวก็ไปรวมกับฟุตบอล
แต่ช่างเหอะ อยากให้เรื่องมันจบๆไปไวๆ
ที่สนามเชาว์ฯ เดี๋ยวก็ไปยิมมวย เดี๋ยวก็ไปยิมบาส ล่าสุดนี่มายิมวอลเลย์ เรียนรวมกัน
ไม่อยากจะให้ทั้งตัวเองและแกเสียใจอีกแล้ว
แล้วยังให้แข่งวอลเลย์ กับกิจกรรมวอลเลย์อีก สรุปเรียนศิลปะการป้องกันตัวนี่คุ้มมาก
ขอโทษนะ ที่ตั้งแต่เกิดเรื่องแล้วเราหลบหน้าแกเสมอ
เพราะได้เข้ามันแทบทุกกิจกรรม แต่ไม่เคยได้เรียนอะไรที่เกี่ยวกับการป้องกันตัวเลยนะ
ขอโทษที่ไม่กล้าเค้าไปทัก หรือแม้แต่จะสบตา
แล้วงี้เราจะลงเรียนกิจกรรมนี้เพื่ออะไรกัน=A=
การตัดใจ การตัดความรู้สึก มันไม่ใช่เรื่องง่าย
หมดคาบพละก็ไปกินข้าวที่สดใส ตกใจนิดหน่อยที่มีคนรู้ความลับเพิ่มอีก2คน
เราขอเวลาแกหน่อยละกันนะ
ส่วนจะเป็นอะไรนั้น จุ๊ๆ พอกินเสร็จก็กลับหอ ตีตารางว่าจะทำนู่นทำนี่ซะเยอะ
ถ้าวันนึงเราพร้อมเมื่อไหร่
สุดท้ายก็ไม่ไหวจะเพลีย เผลองีบหลับไป ตื่นขึ้นมาก็ขี้เกียจแล้ว เลยมานั่งเขียน
เราก็คงจะได้เป็น...
บล็อกระบายเล่นอย่างนี้ ลัลล้าๆ ว่าแล้วก็ไปทำไอเรื่องทีลิสท์ไว้ดีกว่า~
"เพื่อน"กันเหมือนเดิมต่อไป...
ไม่เชื่อไปหาข้อดีของคนโสดอ่านดูสิ 555+